142:1 ψαλμς τ Δαυιδ τε ατν υς καταδικει κριε εσάκουσον τς προσευχς μου ντισαι τν δέησν μου ν τ ληθε σου πάκουσν μου ν τ δικαιοσν σου
142:2 κα μ εσέλθς ες κρσιν μετ το δολου σου τι ο δικαιωθσεται νπιν σου πς ζν
142:3 τι κατεδωξεν χθρς τν ψυχν μου ταπενωσεν ες γν τν ζων μου κάθισέν με ν σκοτεινος ς νεκρος ανος
142:4 κα κηδασεν π μ τ πνεμά μου ν μο ταράχθη καρδα μου
142:5 μνσθην μερν ρχαων κα μελέτησα ν πσι τος ργοις σου ν ποιμασιν τν χειρν σου μελέτων
142:6 διεπέτασα τς χεράς μου πρς σέ ψυχ μου ς γ νυδρς σοι διάψαλμα
142:7 ταχ εσάκουσν μου κριε ξέλιπεν τ πνεμά μου μ ποστρέψς τ πρσωπν σου π μο κα μοιωθσομαι τος καταβανουσιν ες λάκκον
142:8 κουστν ποησν μοι τ πρω τ λες σου τι π σο λπισα γνρισν μοι κριε δν ν πορεσομαι τι πρς σ ρα τν ψυχν μου
142:9 ξελο με κ τν χθρν μου κριε τι πρς σ κατέφυγον
142:10 δδαξν με το ποιεν τ θέλημά σου τι σ ε θες μου τ πνεμά σου τ γαθν δηγσει με ν γ εθε
142:11 νεκα το νματς σου κριε ζσεις με ν τ δικαιοσν σου ξάξεις κ θλψεως τν ψυχν μου
142:12 κα ν τ λέει σου ξολεθρεσεις τος χθρος μου κα πολες πάντας τος θλβοντας τν ψυχν μου τι δολς σο εμι γ