139:1 ες τ τέλος ψαλμς τ Δαυιδ
139:2 ξελο με κριε ξ νθρπου πονηρο π νδρς δκου σα με
139:3 οτινες λογσαντο δικας ν καρδ λην τν μέραν παρετάσσοντο πολέμους
139:4 κνησαν γλσσαν ατν σε φεως ς σπδων π τ χελη ατν διάψαλμα
139:5 φλαξν με κριε κ χειρς μαρτωλο π νθρπων δκων ξελο με οτινες λογσαντο ποσκελσαι τ διαβματά μου
139:6 κρυψαν περφανοι παγδα μοι κα σχοινα διέτειναν παγδας τος ποσν μου χμενα τρβου σκάνδαλον θεντ μοι διάψαλμα
139:7 επα τ κυρ θες μου ε σ ντισαι κριε τν φωνν τς δεσες μου
139:8 κριε κριε δναμις τς σωτηρας μου πεσκασας π τν κεφαλν μου ν μέρ πολέμου
139:9 μ παραδς με κριε π τς πιθυμας μου μαρτωλ διελογσαντο κατ μο μ γκαταλπς με μποτε ψωθσιν διάψαλμα
139:10 κεφαλ το κυκλματος ατν κπος τν χειλέων ατν καλψει ατος
139:11 πεσονται π ατος νθρακες ν πυρ καταβαλες ατος ν ταλαιπωραις ο μ ποστσιν
139:12 νρ γλωσσδης ο κατευθυνθσεται π τς γς νδρα δικον κακ θηρεσει ες διαφθοράν
139:13 γνων τι ποισει κριος τν κρσιν το πτωχο κα τν δκην τν πεντων
139:14 πλν δκαιοι ξομολογσονται τ νματ σου κα κατοικσουσιν εθες σν τ προσπ σου