137:1 τ Δαυιδ ξομολογσομα σοι κριε ν λ καρδ μου τι κουσας τ ματα το στματς μου κα ναντον γγέλων ψαλ σοι
137:2 προσκυνσω πρς ναν γιν σου κα ξομολογσομαι τ νματ σου π τ λέει σου κα τ ληθε σου τι μεγάλυνας π πν νομα τ λγιν σου
137:3 ν ν μέρ πικαλέσωμα σε ταχ πάκουσν μου πολυωρσεις με ν ψυχ μου ν δυνάμει
137:4 ξομολογησάσθωσάν σοι κριε πάντες ο βασιλες τς γς τι κουσαν πάντα τ ματα το στματς σου
137:5 κα σάτωσαν ν τας δος κυρου τι μεγάλη δξα κυρου
137:6 τι ψηλς κριος κα τ ταπειν φορ κα τ ψηλ π μακρθεν γινσκει
137:7 ν πορευθ ν μέσ θλψεως ζσεις με π ργν χθρν μου ξέτεινας χερά σου κα σωσέν με δεξιά σου
137:8 κριος νταποδσει πρ μο κριε τ λες σου ες τν ανα τ ργα τν χειρν σου μ παρς