
2:1 áüðδοáýú áüÐÏ€áýö Ï„áýð áýÄÏ�η οáüñ Ï€áýùδες εáýÐαγγελιζομÎνου καáýö áüÀπαγγÎλλοντος εáüðÏ�áýõνην áüÑáýùÏ�ταζε Ιουδα Ï„áýðÏ‚ áüÑοÏ�τάς σου áüÀÏ€áýùδος Ï„áýðÏ‚ εáýÐχάς σου διáýùτι οáýРμáýô Ï€Ï�οσθáýõσωσιν áüÔτι τοáÿæ διελθεáÿÖν διáýð σοáÿæ εáüðÏ‚ παλαáý÷ωσιν συντετÎλεσται áüÐξáÿÆÏ�ται
2:2 áüÀνÎβη áüÐμφυσáÿöν εáüðÏ‚ Ï€Ï�áýùσωπáýùν σου áüÐξαιÏ�οáýûμενος áüÐκ θλáý÷ψεως σκáýùπευσον áýÁδáýùν κÏ�άτησον áýÀσφáýûος áüÄνδÏ�ισαι Ï„áÿÇ áüðσχáýûι σφáýùδÏ�α
2:3 διáýùτι áüÀÏ€ÎστÏ�εψεν κáýûÏ�ιος Ï„áýôν áýÕβÏ�ιν Ιακωβ καθáýüÏ‚ áýÕβÏ�ιν τοáÿæ ΙσÏ�αηλ διáýùτι áüÐκτινάσσοντες áüÐξετáý÷ναξαν αáýÐτοáýúÏ‚ καáýö Ï„áýð κλáýõματα αáýÐÏ„áÿöν διÎφθειÏ�αν
2:4 áýÅπλα δυναστεáý÷ας αáýÐÏ„áÿöν áüÐξ áüÀνθÏ�áýýπων áüÄνδÏ�ας δυνατοáýúÏ‚ áüÐμπαáý÷ζοντας áüÐν πυÏ�áý÷ αáüñ áüáνáý÷αι Ï„áÿöν áüÁÏ�μάτων αáýÐÏ„áÿöν áüÐν áüáμÎÏ�áþó áüÑτοιμασáý÷ας αáýÐτοáÿæ καáýö οáüñ áüñππεáÿÖÏ‚ θοÏ�υβηθáýõσονται
2:5 áüÐν ταáÿÖÏ‚ áýÁδοáÿÖÏ‚ καáýö συγχυθáýõσονται Ï„áýð áüÅÏ�ματα καáýö συμπλακáýõσονται áüÐν ταáÿÖÏ‚ πλατεáý÷αις áüá áýÅÏ�ασις αáýÐÏ„áÿöν áýáÏ‚ λαμπάδες πυÏ�áýøÏ‚ καáýö áýáÏ‚ áüÀστÏ�απαáýö διατÏ�Îχουσαι
2:6 καáýö μνησθáýõσονται οáüñ μεγιστáþöνες αáýÐÏ„áÿöν καáýö φεáýûξονται áüáμÎÏ�ας καáýö áüÀσθενáýõσουσιν áüÐν Ï„áÿÇ Ï€Î¿Ï�εáý÷áþó αáýÐÏ„áÿöν καáýö σπεáýûσουσιν áüÐÏ€áýö Ï„áýð τεáý÷χη καáýö áüÑτοιμάσουσιν Ï„áýðÏ‚ Ï€Ï�οφυλακáýðÏ‚ αáýÐÏ„áÿöν
2:7 Ï€áýûλαι Ï„áÿöν ποταμáÿöν διηνοáý÷χθησαν καáýö Ï„áýð βασáý÷λεια διÎπεσεν
2:8 καáýö áüá áýÑÏ€áýùστασις áüÀπεκαλáýûφθη καáýö αáýÕτη áüÀνÎβαινεν καáýö αáüñ δοáÿæÎ»Î±Î¹ αáýÐÏ„áÿÆÏ‚ áüäγοντο καθáýüÏ‚ πεÏ�ιστεÏ�αáýö φθεγγáýùμεναι áüÐν καÏ�δáý÷αις αáýÐÏ„áÿöν
2:9 καáýö Î�ινευη áýáÏ‚ κολυμβáýõθÏ�α áýÕδατος Ï„áýð áýÕδατα αáýÐÏ„áÿÆÏ‚ καáýö αáýÐτοáýö φεáýûγοντες οáýÐκ áüÔστησαν καáýö οáýÐκ áüæÎ½ áýÁ áüÐπιβλÎπων
2:10 διáýõÏ�παζον Ï„áýø áüÀÏ�γáýûÏ�ιον διáýõÏ�παζον Ï„áýø χÏ�υσáý÷ον καáýö οáýÐκ áüæÎ½ Ï€ÎÏ�ας τοáÿæ κáýùσμου αáýÐÏ„áÿÆÏ‚ βεβάÏ�υνται áýÑÏ€áýòÏ� πάντα Ï„áýð σκεáýûη Ï„áýð áüÐπιθυμητáýð αáýÐÏ„áÿÆÏ‚
2:11 áüÐκτιναγμáýøÏ‚ καáýö áüÀνατιναγμáýøÏ‚ καáýö áüÐκβÏ�ασμáýøÏ‚ καáýö καÏ�δáý÷ας θÏ�αυσμáýøÏ‚ καáýö áýÑÏ€áýùλυσις γονάτων καáýö áýàδáÿÖνες áüÐÏ€áýö Ï€áþöσαν áýÀσφáýûν καáýö Ï„áýø Ï€Ï�áýùσωπον πάντων áýáÏ‚ Ï€Ï�áýùσκαυμα χáýûÏ„Ï�ας
2:12 ποáÿæ áüÐστιν Ï„áýø κατοικητáýõÏ�ιον Ï„áÿöν λεáýùντων καáýö áüá νομáýô áüá οáýÖσα τοáÿÖÏ‚ σκáýûμνοις οáý× áüÐποÏ�εáýûθη λÎων τοáÿæ εáüðσελθεáÿÖν áüÐκεáÿÖ ÏƒÎºáýûμνος λÎοντος καáýö οáýÐκ áüæÎ½ áýÁ áüÐκφοβáÿöν
2:13 λÎων áüåÏ�πασεν Ï„áýð áüñκανáýð τοáÿÖÏ‚ σκáýûμνοις αáýÐτοáÿæ καáýö áüÀÏ€Îπνιξεν τοáÿÖÏ‚ λÎουσιν αáýÐτοáÿæ καáýö áüÔπλησεν θáýõÏ�ας νοσσιáýðν αáýÐτοáÿæ καáýö Ï„áýø κατοικητáýõÏ�ιον αáýÐτοáÿæ áüÁÏ�παγáÿÆÏ‚
2:14 áüðδοáýú áüÐγáýü áüÐÏ€áýö σΠλÎγει κáýûÏ�ιος παντοκÏ�άτωÏ� καáýö áüÐκκαáýûσω áüÐν καπνáÿ÷ πλáÿÆÎ¸áýùÏ‚ σου καáýö τοáýúÏ‚ λÎοντάς σου καταφάγεται áÿåομφαáý÷α καáýö áüÐξολεθÏ�εáýûσω áüÐκ Ï„áÿÆÏ‚ γáÿÆÏ‚ Ï„áýôν θáýõÏ�αν σου καáýö οáýРμáýô áüÀκουσθáÿÇ Î¿áýÐκÎτι Ï„áýð áüÔÏ�γα σου