3:1 κα εσλθεν πάλιν ες τν συναγωγήν. κα ν κε νθρωπος ξηραμμένην χων τν χερα·
3:2 κα παρετήρουν ατν ε τος σάββασιν θεραπεύσει ατόν, να κατηγορήσωσιν ατο.
3:3 κα λέγει τ νθρώπ τ τν ξηρν χερα χοντι, γειρε ες τ μέσον.
3:4 κα λέγει ατος, ξεστιν τος σάββασιν γαθν ποισαι κακοποισαι, ψυχν σσαι ποκτεναι; ο δ σιώπων.
3:5 κα περιβλεψάμενος ατος μετ ργς, συλλυπούμενος π τ πωρώσει τς καρδίας ατν, λέγει τ νθρώπ, κτεινον τν χερα. κα ξέτεινεν, κα πεκατεστάθη χερ ατο.
3:6 κα ξελθόντες ο φαρισαοι εθς μετ τν ρδιανν συμβούλιον δίδουν κατ ατο πως ατν πολέσωσιν.
3:7 κα ησος μετ τν μαθητν ατο νεχώρησεν πρς τν θάλασσαν· κα πολ πλθος π τς γαλιλαίας [κολούθησεν]· κα π τς ουδαίας
3:8 κα π εροσολύμων κα π τς δουμαίας κα πέραν το ορδάνου κα περ τύρον κα σιδνα, πλθος πολύ, κούοντες σα ποίει λθον πρς ατόν.
3:9 κα επεν τος μαθητας ατο να πλοιάριον προσκαρτερ ατ δι τν χλον να μ θλίβωσιν ατόν·
3:10 πολλος γρ θεράπευσεν, στε πιπίπτειν ατ να ατο ψωνται σοι εχον μάστιγας.
3:11 κα τ πνεύματα τ κάθαρτα, ταν ατν θεώρουν, προσέπιπτον ατ κα κραζον λέγοντες τι σ ε υς το θεο.
3:12 κα πολλ πετίμα ατος να μ ατν φανερν ποιήσωσιν.
3:13 κα ναβαίνει ες τ ρος κα προσκαλεται ος θελεν ατός, κα πλθον πρς ατόν.
3:14 κα ποίησεν δώδεκα, [ος κα ποστόλους νόμασεν,] να σιν μετ ατο κα να ποστέλλ ατος κηρύσσειν
3:15 κα χειν ξουσίαν κβάλλειν τ δαιμόνια·
3:16 [κα ποίησεν τος δώδεκα,] κα πέθηκεν νομα τ σίμωνι πέτρον,
3:17 κα άκωβον τν το ζεβεδαίου κα ωάννην τν δελφν το ακώβου, κα πέθηκεν ατος νόμα[τα] βοανηργές, στιν υο βροντς·
3:18 κα νδρέαν κα φίλιππον κα βαρθολομαον κα μαθθαον κα θωμν κα άκωβον τν το λφαίου κα θαδδαον κα σίμωνα τν καναναον
3:19 κα ούδαν σκαριώθ, ς κα παρέδωκεν ατόν.
3:20 κα ρχεται ες οκον· κα συνέρχεται πάλιν [] χλος, στε μ δύνασθαι ατος μηδ ρτον φαγεν.
3:21 κα κούσαντες ο παρ ατο ξλθον κρατσαι ατόν, λεγον γρ τι ξέστη.
3:22 κα ο γραμματες ο π εροσολύμων καταβάντες λεγον τι βεελζεβολ χει, κα τι ν τ ρχοντι τν δαιμονίων κβάλλει τ δαιμόνια.
3:23 κα προσκαλεσάμενος ατος ν παραβολας λεγεν ατος, πς δύναται σατανς σατανν κβάλλειν;
3:24 κα ν βασιλεία φ αυτν μερισθ, ο δύναται σταθναι βασιλεία κείνη·
3:25 κα ν οκία φ αυτν μερισθ, ο δυνήσεται οκία κείνη σταθναι.
3:26 κα ε σατανς νέστη φ αυτν κα μερίσθη, ο δύναται στναι λλ τέλος χει.
3:27 λλ ο δύναται οδες ες τν οκίαν το σχυρο εσελθν τ σκεύη ατο διαρπάσαι ν μ πρτον τν σχυρν δήσ, κα τότε τν οκίαν ατο διαρπάσει.
3:28 μν λέγω μν τι πάντα φεθήσεται τος υος τν νθρώπων, τ μαρτήματα κα α βλασφημίαι σα ν βλασφημήσωσιν·
3:29 ς δ ν βλασφημήσ ες τ πνεμα τ γιον οκ χει φεσιν ες τν ανα, λλ νοχός στιν αωνίου μαρτήματος _
3:30 τι λεγον, πνεμα κάθαρτον χει.
3:31 κα ρχεται μήτηρ ατο κα ο δελφο ατο κα ξω στήκοντες πέστειλαν πρς ατν καλοντες ατόν.
3:32 κα κάθητο περ ατν χλος, κα λέγουσιν ατ, δο μήτηρ σου κα ο δελφοί σου [κα α δελφαι σου] ξω ζητοσίν σε.
3:33 κα ποκριθες ατος λέγει, τίς στιν μήτηρ μου κα ο δελφοί [μου];
3:34 κα περιβλεψάμενος τος περ ατν κύκλ καθημένους λέγει, δε μήτηρ μου κα ο δελφοί μου.
3:35 ς [γρ] ν ποιήσ τ θέλημα το θεο, οτος δελφός μου κα δελφ κα μήτηρ στίν.